مــن مــن مــن...!

میدونــی ؟
از یه جایــی بعد دوره ی اینجور عشــقا میگذره؛
فلان ریمل و فلان خط چشــم و کدوم لباسم با کدوم شالم سِــته... ، وقتی نشستم رو به روش دستمو چجور بذارم زیر چونــم و باکدوم زاویه بخندم که بیشتر دلــش بلرزه!
قشنــگ بودن خوبه ها؛ ولــی تهِ تهش اونی میمونه که داغون و خسته و لهتــم دیده.
عرق ریزون تابستـــون با آرایش ریخته و موهــای فــر خورده و صورت خیس و کلافــه، باهاش دوئیــدی، باهاش خندیــدی، باهاش غــر زدی به هرچی گرما و آفتاب کوفتیــه و برف ریزون زمستــون با صورت ســرخ و سفیــد پیچیده شــده لای شالگردن که ازش فقط دوتــا چشــم مونده دلــت گرم شــده کنارش.
میدونـــی؟
آدم مگــه چی ازین دنیا میخــواد جز اینکه یه نفر داغـــون و له و خستشــو هم بخــواد؟ که داغـــون و لــه و خستـــم که باشه بتونه باهــاش بخنده و مهـــم نباشه اگـــه ریملــش ریختــه
یا رنگ رژش رفتــه یا لباســش لــک شــده
و با معشــوقههای با پرستیــژ توی کتابــا، زمین تا آسمــون فــرق داره! آدم ته تهــش تنهاییــش رو با اونــی تقسیــم میکنه که خیــالش راحتــه کنارش هرجــوری هم که باشه،"خــودشـــه"
وگرنــه خیابونا پره از آدمایی که انگار بازیِ "کی از همــه قشنگتره؛ مــن مــن مــن مــن" راه انداختـــن. حالا تو با آرومترین صدایــی که از خودت ســراغ داری بپــرس
"کــی از همهی دنیــا بیشتر منو مــیخواد؟"
به شــرفم قســم، اگه بلنــدتر از همــه داد نــزدم:
مـــــن...

(:

#بخــدا مــن خیـــلی قشـــنگ تــو را دوســت دآرم(:

#تسلیت...